අපේ යාලුවෝ

Tuesday, November 13, 2012

ගෞතම බුද්ධ චරිතය- සිත්තරෙකුගේ ඇසින් - පළමුවන කොටස



දිගු කාලෙකින් බ්ලොග් එකේ කිසිම පොස්ට් එකක් දාන්න බැරි වුණා. ගෙදරවත් ඉන්න වෙලාවක් නොලැබුණු එකේ බ්ලොග් ලියන්න වෙලාවක් කොයින්ද. ලැබුණු පොඩි වෙලාවකින් ඔයාලට වටිනා ෆොටෝස් ටිකක් දාන්න හිතුව මේකත් කලින් දාපු ගෑනු ළමයින්ගෙයි පිරිමි ළමයින්ගෙයි වෙනස පොස්ට් එකේ පින්තුර වගේම email එකකින් මට ලැබුණු පින්තුර ටිකක්. සමහරු ගාව ඇති. මේවා ලග නොමැති නොලැබුණු අයටයි මේ.   
පළමු කොටසින් සිද්ධාර්ථ කුමරුගේ( සිදුහත් කුමරු) ගිහි කාලය තුල සිදුවූ විශේෂ අවස්ථා ඇතුලත් චිත්‍ර පිලිවෙලින් පෙළගස්වා තියෙන්නේ. බෞද්ධයන් වශයෙන් බොහෝ දෙනෙක් දත් උගත් දෙයක් නිසා සිදුහත් සිරිත නැවත නොලිය චිත්‍ර ටික විතරක් ඉදිරිපත් කරන්නට හිතුව. බෞද්ධ නොවන අයටත් බැලුවාම තේරුම්ගන්න පුළුවන් වේවි. හැම චිත්‍රයකටම පොඩි කැප්ෂන් එකක් මම දන්නා අයුරින් දාලා තියෙනවා. 

සුමේධ තාපසව දීපංකර බුදුරදුන්ගෙන් විවරණ ලබන අවස්ථාව  

Thursday, October 18, 2012

සුභම සුභ උපන්දිනයක් 'සුදූ'




අද අපේ ගෙදර චූටි බබාගේ උපන්දිනේ. චූටි බබා කිව්වේ මගේ පොඩිම මල්ලිට. 
මේ කියන්නේ නොදන්නා අයට අපේ පවුලේ ළමයි 5 යි. වැඩිමලා මම. මම නිවුන් කියල සමහරු දන්නවා ඇතිනේ. නොදන්නා අය අද දැනගන්න. අපි දෙන්නට පස්සේ මල්ලි, එයා මහණ වෙලයි ඉන්නේ. කැලණියේ සෝරත හිමි තමයි නම. මහණ වුනේ මාදුළුවාවේ සෝභිත හාමුදුරුවෝ ලගයි. ඊලග දෙන්නත් මල්ලිලා. එක්කෙනෙක් දැන් 9 වසරේ. පොඩිම කෙනා දැන් 4 වසරේ. අද (ඔක්තෝම්බර් 18) උපන්දිනේ තිබ්බේ එයාගේ.  

Thursday, October 11, 2012

වොලන්ටියරින් + ක්‍රිකට් + තවත් අනුශුරතාවයක්


තවත් වර්ල්ඩ් කප් එකක් ඉවරවුණා. අපි ආයෙත් අනුශුරයෝ. වර්ල්ඩ් කප් එක මෙහෙම ඉවර වුනාට වර්ල්ඩ් කප් එකට වොලන්ටියර් ( ස්වෙච්චා සේවක) කෙනෙක් විදියට එකතු වෙලා ජීවිතේට ගොඩක් දේවල් එකතු වුණා.

මම මැච් පිස්සෙක්. අපේ ගෙදර ඇවිත් දවස් දෙකක් හිටියොත් ඕන කෙනෙක්ට ඒක දැනගන්න පුළුවන්. නිකන් ඉන්න වෙලාවට මම කරන්නේ සැටලයිට් එකේ යන පරණ මැච් එකක් හරි මොකක් හෝ මැච් එකක් බලන එක. මේ පාර ක්‍රිකට් වර්ල්ඩ් කප් එකේ වොලන්ටියර් කෙනෙක් විදියට එකතු වුනෙත් ඒ හින්දමයි. මමයි,තරියයි, මල්ලියි එකට ගියා. ට්‍රේනින්ග් දවසක තරුවවත් සෙට් උනා.  .වොලන්ටියර් කෙනෙක් විදියට ඒ ගතකරපු දවස් එකොළහ ජිවිතේ කවදාවත්ම අමතක නොවේවි. 
මම හිටියේ ග්රෑන්ඩ් ස්ටෑන්ඩ් එකේ. ඒකට මැච් බලන්න අපු කව්රුහරි ඉන්නවනම් මාව දකින්නත් ඇති. ලංකාවේ ටික දෙනෙක් අපිව අගය කලා. ඊටත් වඩා හොද අගයකිරීම් ෆොරිනර්ස්ලගෙන් ලැබුණා. විශේෂයෙන්ම සුදු ජාතිකයන්ගෙන්. ඒ උනාට ඉන්දියන්  සහ පකිස්තාන් අය හරි වදකාරයෝ. 

නිකම්ම මැච් බලපු එකත් අපිට ලැබුණු වරප්‍රසාදයක්. ශ්‍රී ලංකාව මුලින්ම කොළඹ සෙල්ලන් කලේ සෙමි ෆයිනල්. ඒ වෙනකල් තිබුනේ වෙන වෙන මැචස්. මැච් එකක් සෙල්ලන් කරනවා කියලා ඇගට දැනුනේ ඉන්දියා පකිස්තාන් මැච් එක දවසේ. යුද්ද පිටියක ඉදන් මැච් එක බලනවා වගේ හැගිමකුයි ඒ වෙලාවේ දැනුනේ.   අලුත්ම අත්දැකීම් ගොඩක්, අලුත් යාලුවෝ ගොඩක්. මේ වගේ අත්දැකීමක් තව සෑහෙන කාලෙකට ලංකාවට ලැබෙන එකක් නෑ. මම දන්න විදියට ලංකාවට අයෙත් මොනම හෝ වර්ල්ඩ් කප් එකක් එන්නේ තව අවරුදු 20 කින් විතර. එතකොට අපි තාත්තල. එතකොට මොන වොලන්ටියරින්ද :P. ළමයින්වවත් යවමු එතකොට.

ෆොටෝ ගොඩට එකතු වුනු ෆොටෝ ලැයිස්තුවේ විශේෂ ෆොටෝ දෙකක් තිබුණා. බලන්නකෝ එහෙනම් මොනවද කියලා..



මේ ඉන්දියන් සපොටර්ව ටි.වී එකේ දැකලා ඇතිනේ

Monday, October 1, 2012

බස් රේඩියෝ බ්ලොග් සම්මාන-2012





මුලින්ම මෙවැන්නක් සංවිධානය කිරීම වෙනුවෙන් කාලය, ධනය, ශ්‍රමය කැප කල බස් රේඩියෝ 
කණ්ඩායමට ගොඩක් ස්තුතියි. බ්ලොග්කරුවන්ට ඇගයීමක්  කරන්නට ඔබ කළ කැපකිරීම ප්‍රශංසනීයයි. 
කිසිම ඇගයීමක් නොලැබෙන බ්ලොග් වැනි කලාවකට මෙවන් වූ සම්මාන උළෙලක් පැවැත්වීමට ඉදිරිපත් වූ හැමට ජය. ඒ වගේම සම්මාන ලබාගත්, නිර්දේශ වූ, නිර්දේශ නොවූ හැමටම ජය. බ්ලොග් ලෝකේ චිරාත් කාලයක් තමන්ගේ හැකියාවන් ප්‍රදර්ශනයට හැමට සුභ පැතුම්!!!

බස් රේඩියෝ බ්ලොග් සම්මාන උළෙල ගැන මං දැනගත්තේ මට තරිඳු ඒ ගැන කියපු නිසා සහ බ්ලොග් සතිය
නිසා ගොඩක් දෙනෙක් තමන්ගේ බ්ලොග් පොස්ටු ගැන උනන්දු වෙනකොටයි. . ඕනෑකමටත් වඩා නිකමටයි මමත් එකට රෙජිස්ටර් වුනේ. එක සම්මානයක් ගන්න තියෙන අසවම නෙමෙයි. රැල්ලට හැමෝම කරන දේ කල වගේ වැඩක්. කැටගරි කිහිපයක් තිබුනත් මම මගේ බ්ලොග් එක ඉදිරිපත් කලේ අංග දෙකකට හෝ තුනකට විතරයි. ටික කාලයක් ගෙවිල ගියා මේ ගැන තිබුණු මතකයත් නැති වෙලා ගියා. ඒත් බ්ලොග් සම්මාන උළෙලට දින ලංවෙන බව දැනගත්තේ බ්ලොග් එකේ පැත්තක දාපු ජාවා ස්ක්‍රිප්ට් එකේ බස් රේඩියෝ බ්ලොග් අවොර්ඩ්ස් ගැන අප්ඩේට් උණු නිසා. මුලින් හිතුවේ සම්මාන උළෙල ඔන්ලයින් නොතියා මේක කොහේ හෝ ශාලාවක උත්සවයක් විදියට පැවැත්වේවි කියලයි. බ්ලොග් ලෝකේ යාලුවන්ව මුණ ගැහෙන්න ලොකු ආසාවක් තිබුණු නිසා ඒ දවස ගැන ආසාවෙන් බලන් හිටියා. ඒත් එක එහෙම වුනේ නෑනේ. 

Wednesday, September 26, 2012

ගෑනු ළමයින්ගෙයි පිරිමි ළමයින්ගෙයි වෙනස

ගොඩ කාලෙකින් මේ බ්ලොග් එකේ පොස්ට් එකක් දාන්න ආවේ. ටික දවසක නිවාඩුවකුත් හම්බුනේ කාලෙකින්. බ්ලොග් එකේ  පොස්ට් එකක් දන්නා ඕනේ කියන උවමනාව තිබුනට කිසිම දෙයක් ලියන්න තරම් මූඩ් එකක් නෑ. ඒ නිසයි මේ පොඩි චිත්‍ර වලින් කියවෙන කතාවක් දාන්න හිතුවේ. මේවා මට හම්බුනේ මිතුරියක් මට එවපු මේල් එකකින්. බ්ලොග් එක ලියන්න ඕනේ කියල හිත හිත ඉන්නකොට තමයි බ්ලොග් එකට දාන්න වටිනා ෆොටෝස් ටිකක මේල් එකකින් ලැබුන කියල මතක් වුනේ. ඒක හෙව්වට හොයාගන්න බැරි වුණා. මේක වෙන කතාවක්. ඒ අර කලින් හොයපු කතාව හොයාගෙන පස්සේ දවසක් දාන්නම්. 


එහෙනම් බලලම ඉන්නකෝ ගෑනු ළමයින්ගෙයි පිරිමි ළමයින්ගෙයි වෙනස 

Tuesday, September 11, 2012

කපිලවස්තුපුර සර්වඥ ධාතු වදින්න ඔයත් ගියාද?


කපිලවස්තුපුර ධාතු පෙන්නවනවා ඔයාලත් බැලුවද? අද අපේ පන්සලටත්  වැඩම කලා ධාතුන්වහන්සේ. අපේ පන්සල කිව්වේ කැළණි රජ මහා විහාරේ හොදේ.  මමත් අද ධාතු වන්දනා කරගෙන ගෙදර ඇවිල්ලයි මේක ලියන්න ගත්තේ. මේ දවස් ටිකේම මගේ ෆෝන් එකට නිදහසක් තිබ්බෙත් නෑ ධාතු කැළණි පන්සලට වැඩමවන බව දැනගත්ත අයගෙන්, ගොඩක් අය දන්නේ නැතුව ඇති මම ඉස්සර නම් කොයි වෙලෙත් පන්සලේ කියලා. ඒත් දැන් නම් එහෙම නෑ, විශේෂ දේකට යනවා මිසක් හැමවෙලේම පන්සල් යන්නේ නෑ. ඉතින් කට්ටිය මගේ උදවුවෙන් ඇතුලට පාස් නැතුව එන්න බලන් හිටියා. මටත් ගොඩක් කණගාටුයි උදවු කරන්න බැරි වුන එකට. මම නම් උදෙන්ම පන්සලට ගිහින් ඇතුලට පැනගත්තා.පෝලිමේ නොඑන කාටවත් ඇතුලට එන්න දුන්නේ නෑ පොලිසියෙන් සහ ආමි එකෙන්. කොයි ලොක්කට උනත් පොලිමේම යන්න සිද්ධ වුණා ධාතු වදින්න. ගොඩක් අය උදවු ඉල්ලුවත් උදවු කරගන්න බැරි තරම් අසරනකමක හිටියේ හැමදේම සංවිධානය වුනේ ආමි එකෙන් නිසා. අපි එයාලට සහය වුණා විතරයි. 

 ධාතු බලන්න කියාගෙන ගියාට ධාතු පෙන්නනවා කියලා නිව්ස් වල ඇහුවට ගොඩ දෙනෙක් දන්නේ නැතුව ඇති මේ මොන ධාතුද? මේ ධාතු වල විශේෂත්වේ මොකක්ද?  ඉතිහාසේ මොකක්ද වගේ දේවල්. ඒ දේවල් ගැන පොඩ්ඩක් දැනුවත් කරන්නයි මම මේක ලියන්න හිතුවේ.    

Wednesday, August 22, 2012

ජිවිත අන්දරය පහළොස්වන කොටස





ගෙදරින් ප්‍රශ්න දාපු දවසේ ඉදන් සතියක් විතර යනකම් මම මගේ පාඩුවේ හිටියා මුකුත්ම සිද්ධ නොවුණු විදියට. ඒ කාලේදී මට කොහොමවත්ම ගයාත්‍රිත් එක්ක කතාකරන්නවත් හම්බ උනේ නෑ. අඩුම තරමේ එයාලගේ ගෙදර මොනවා වෙළද කියලවත් දැනගන්න වුනේ නෑ. එහෙමවත් නිව්ස් එකක් දැනගන්න ලැබුනේ සතියකට පස්සේ දහම් පාසල් ගියපු වෙලාවේ ගයාත්‍රි ගේ යාළුවා පබෝදාව හම්බ වුනාට පස්සෙයි


"මොකක්ද කසුන් උනේ ?" 
පබෝදා එහෙම ඇහුවේ ඩියුටි වලට අලුත් ශාලාවේ පහල ශාලාවට යන අතරේ මුණ ගැහුණු වෙලාවෙයි.
උත්තරයක් දෙන්න කලින් මම අසරණ විදියට හිනා වුන මතකයි.

"අපේ ගෙදරට අහුවෙලානේ. අනේ  මන්දා. ගයත්‍රිව හම්බ උනාද ඔයාට?"
" ඔව් ඔව්. එය ඉස්කෝලේ ආවා. එන්නකෝ කියන්න විස්තරේ" 
පබෝදාගෙන් මම ගයාත්‍රි ගැන අහගත්තා. පබෝදා මට ගයත්රිගේ පණිවිඩ කිව්වා. මම එයාට මගේ පණිවිඩ ටික කිව්වා .ඒ තරම්ම ප්‍රශ්නයක් වෙලා නැහැ කියලයි ඒවා ඇහුවම මට හිතුනේ. 

Wednesday, August 15, 2012

ජිවිත අන්දරය-දහහතරවන කොටස


 ජිවිත අන්දරය-දොළොස්වන කොටස
" මචන් උඹද අනුරාධ?"  
එක්කෙනෙක් එහෙම ඇහුවා 
"ඔව් "
       මං ඇත්තම කිව්වා.
"රමිෂ්කව හොයන්නේ ගහන්නද?"
මුලින්  කතාකරපු කෙනාම මගෙන්  එහෙම ඇහුවේ සෑහෙන පිරිසක් මං දිහා බලන් ඉද්දියි. 
 එහෙම අහපු කොල්ල මට වඩා ටිකක් උසයි. උසට හරියන්නම ටිකක් මහතාට හිටියා. කොන්ඩේ කපල තිබුනේ අමුතුම කට් එකක්.


" ගහන්නේ මොකටද?   මට හම්බ වෙන්නයි ඕනේ" 
මං හිනාවෙලම උත්තර දුන්නා. මගේ නමත් දන්නා නිසා මං ගැන හැම දේම මෙයාල දන්නවා ඇති කියලත් මට හිතුනා.

" එහෙම දේකට නම් මං මෙහෙම තනියම එන්නේ නෑනේ මෙතරම් සෙනගක් මැද්දට. අනික කෙල්ලෙක් හින්ද ගහගන්න ඕනේ නැනේ මචන්.කෝ අද ඇවිත් ඉන්නවද රමිෂ්ක ? "
    මම තව ටිකක් එකතුකලා 

Tuesday, August 7, 2012

ජිවිත අන්දරය දහතුන් වන කොටස





උදේ පාන්දරම නොවුනත් නිවාඩු දවසක් නිසා ටිකක් වැඩිපුර නිදාගන්න හදපු මම උඩ ගිහින් ඇහැරුනේ කන ගාවම තිබුණු ෆෝන් එක රින්ග් වෙනකොට.

"ගුඩ් මොර්නින්ග් අනූ "
            "ගුඩ් මොර්නින්ග්" 
කම්මැලි කමෙන්ම මං උත්තර දුන්නා. වෙලාව අටයි

"අපෝ කුම්භකර්ණයෝ තාම නිදිද? නැගිටින්න නැගිටින්න "
"අපෝ ඔව් අනේ, ගෙදර ඉන්න දවසේවත් නිදාගන්ඩ දෙන්නේ නෑනේ මේ සමහරු" 
කොට්ටේ බිත්තියට හේත්තු කරපු මම ඒකට පිට තියලා ඉදගත්තා

" ඒ සමහරුනේ අනූ, මම නෙමෙයිනේ ඉතින් කමක් නෑ."
"ඔව් ඔව් ඔයා නෙමෙයි. මට දැන් වෙන කෙනෙක් තමයි නිදාගන්න නොදී ඇහැරෙව්වේ, ඇයි මෙච්චර උදෙන්ම කතාකලේ? " 
 "අනූ ඔයා අද ගෙදරද ? වෙන වැඩක් තියෙනවද "
 "නෑ  කියන්න. මං අද ගෙදර"
" එනවද ගමනක් යන්න"
"කොහෙද"
"කැළණි පන්සල්"
" හ්ම්ම් යමු ඉතින්"
ගයාත්‍රි කියපු වෙලාවට එයාගේ ගේ ලගට ගිහින් එයත් එක්කම බස් එකේ නැගලා වැඩි දුරකින් නොතිබුණු පන්සලට ආවා. ඊයේ තමයි ගයාත්‍රිට අපේ සම්බන්ධෙ නතර කරන්ඩ ඕනේ වුනේ. ඒත් අද එයා මාත් එක්ක කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතුව ඉන්නවා.


"අනූ මගෙත් එක්ක තරහද? " 
මගේ අතේ එල්ලුණු ගයත්‍රී එහෙම ඇහුවේ බස් එකෙන් බැහැල යද්දියි

" මොකටද තරහවෙන්නේ? තරහ නම් මෙහෙම එන්නේ නෑනේ මං"
"ඊයේ මට දිලිප් එක්ක තිබුණු තරහට තමයි එහෙම කියවුනේ"

"හ්ම්ම්ම් ඒවා දැන් ඉවරයි, අපි ඒ ගැන කතාකලානේ. ඒ වුනාට මිට පස්සේ වත් හදිස්සියේ තීරණ ගන්න එපා, අනික අපි දුකින් හරි තරහකින් හරි ඉන්නකොට හරි අපි තීරණ ගන්න හොද නෑ. අපිට එවෙලෙට ඇත්ත තෙන්නේ නෑනේ. ඕවා වැඩක් නෑ. පන්සල් ආවේ වදින්නනේ. එන්නකෝ යමු වදින්න"

පාරේ තිබුණු මල් කඩේකින් මල් ටිකකුත් ගත්තු අපි චෛත්‍ය, බෝධිය, බුදු මැදුර වැදගෙන දේවාලේටත් ගිය අපි මළුවෙන් පහත නාගස් හෙවනේ වාඩි වුණා. 

උදේ වරුවේ නිසාත් සතියේ දවසක් වෙච්චි නිසාත් පන්සලේ වැඩි සෙනගක් හිටියේ නෑ. 


"අනු මං පොඩි දෙයක් ගෙනවා ඔයාට පෙන්නන්න"
"කෝ මොනවද ? පෙන්නන්නකො"
"මගේ ෆොටෝස් "     
මට බලන්ඩ ෆොටෝ ගොඩක් එයා ගෙනත් තිබුණා. ආසාවෙන් ඒ ටික අතට ගත්තු මං ඔක්කොම හොදට බැලුවා. චුටි කලේ ෆොටෝ මං දැකල තිබ්බේ නෑනේ.
"හරිම ලස්සනයි. ඉස්සර මහතයිනේ ඔයා "
ඒ අතරේ තිබුණු චුටි ෆොටෝ එකක් උස්සගත්තු මම ඒක මගේ පර්ස් එකේ දාගත්තා. 
ඔව් හැබැයි එච්චර මහත නෑ 
ගයත්‍රිගේ අම්මා ඉන්දියා ගිහින් ආවේ දවසකට විතර කලිනුයි. ඉතින් ගෙනාපු තෑගි තොගයකුත් මට ගෙනත් තිබුණා.ලොකු තෑගී නෙමෙයි. පෑන්, කී ටැග්ස්, චොකලට්,ටොෆි ගොඩක් එහෙම තිබුණා .

" හ්ම්ම් දැන් කියන්ඩකෝ ඇයි අද එකපාරට පන්සල් එන්න හිතුනේ? 
         " නිකම්, මට හිතුන ඔය මාත් එක්ක තරහ වෙලා කියල ඊයේ කියපු දේවලට"

 "ඒක නම් මං එවෙලේ බලපොරොත්තු වුනු දෙයක් නෙමෙයි "
ඔහොම කතාකර කර ඉන්න අතරේ පිටිපස්සෙන් කෙනෙක් කතාකරනවා ඇහුණා. මං නිකමට හැරිලා බැලුවේ කවුද බලන්න. පොලිසියේ අක්ක කෙනෙකුයි අන්කල් කෙනෙකුයි
"යන්න යන්න ඔයාලට මෙතන ඉන්න බෑ. කපල් වලට පන්සලේ ඉන්නන බෑනේ" 
ටිකක් උස් හඩින් කිව්වේ මැදි වයසේ පොලිසියේ අන්කල් කෙනෙක්.

වෙලාවට අද පන්සලේ කව්රුත් සෙනග නැත්තේ, නැත්නම් ලැජ්ජාවේ මැරෙන්නයි වෙන්නේ  මුකුත් නොකියපු මම ගයත්‍රිගේ බෑග් එකත් අතට අරන් නැගිට්ටා. පන්සලේ කපල් වලට ඉන්න දෙන්නේ නෑ කොහොමත්. ඉතින් වැරදි අපි නිසා පන්සලෙන් එලියට යන්න ආවේ වෙන කව්රුත් දකින්න කලින්.  එතකොටයි දැක්කේ සුදු ඇදගත්තු ටිකක වයසක ඇන්ටි කෙනෙක් අපි දිහා බලන් ඉන්නවා. ඒ ඇන්ටි මොනවා හරි කියන්න හදනවා. මට හිතුනේ අපිට හොදට බනියි කියලා

" ඔයාල ඕව ගනන් ගන්ඩ එපා පුතා, ඔය කාලේ ආදරේ නොකර කවදා ආදරේ කරන්නද. ඔයගොල්ලෝ එක තැන ඉන්නේ නැතුව ඇවිද ඇවිද ඉන්න පුතේ" 

බලාපොරොත්තු නොවුණු විදියට ඒ ඇන්ටි එහෙම කිව්වේ  මගේ ඔලුවත් අතගාලා. හිනාවෙලා ස්තුති ඒ ඇන්ටිට ස්තුති කරපු අපි එහෙමම පන්සලෙන් එලියට ආවා. ඒ වුනාට ඒ වුනු වැඩේ ගැන නම් හරිම පුදුමයි. ඇවිත් වැඩි වෙලාවක් නොවුණු නිසා අපි එගොඩහ පන්සලටත් ගියා. ඒ වුනාට වැඩි වෙලා නොරැදී එන්ඩ  ආවේ කලින් වෙච්චි දේ ආයිත් නොවෙන්න.  

මේ විදියට ගොඩක් දුරට අපි මුණ ගැහුනා. එත් ඒ දේම අපිට ප්‍රශ්නයක් වෙයි කියල අපිට එච්චර හිතුනේ නෑ. මේ වෙද්දී මගේ වෙනසක් අපේ ගෙදර යට තේරිලයි තිබුනේ. එයාල මං  ගැන හොයනවා වැඩියි කියල මට හිතුනත් මං ඒක එච්චර ගණන් ගත්තේ නෑ.  
දවසක් බස් කොටුවෙන් බස් එකේ නැගල ඉඩගත්ත්ම මට ඉස්සරහින් ඉන්නවා අපේ ඉස්සරහ ගෙදර සීයා කෙනෙක්. ඒ වගේම දවසක් ගයත්‍රිත් එක්ක බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්නකොට තවත් තාත්තගේ යාලුවෙක් මාව දැක්කා. ඒවා ගැන ඒ කලේ එච්චර හිතුවේ නෑ. ඉස්කෝලේ යන දවස් වලට මම එනකම් ගයත්‍රී බොරැල්ලේ YMBA  හෝල්ට් එකේ ඉන්නවා. ඉතින් එයත් එක්ක මම බස් එකේ එන ඒවා එහෙමත් ගෙදරට ආරංචි වෙන්න ඇති.  
මේ කාලෙදිම ගයත්රිගේ ෆෝන් එකත් කැඩුණා. ඒ උනාට දවල්ට ගෙදර කව්රුත් නැති වුනු නිසා ගයතිට ගෙදරින් මට කතාකරන්න පුළුවන් කමක් තිබුණා, ටික දවසකින් එයාගේ අම්මගේ ෆෝන් එකත් ගයත්රිට පාවිච්චි කරන්න දීල තිබුණා. ඒ නිසා ඒක එච්චරම ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ.

ගයත්‍රී ගේ ක්ලාස් ඇරෙන වෙලාවට කොහුවලට ගිහින් එයත් එක්ක එන ඒක මම පුළුවන් දවසකට කරපු දෙයක්. ඒත් ටික දවසක් එහෙම යන්න මට බැරි වුණා. ටික දවසකට පස්සේ මෙහෙම දෙයක් වුණා.

"අනු ක්ලාස් එකේ කොල්ලෙක් මගේ පස්සෙන් එනවනේ. බස් එකේ මගේ ලගම ආවා අද "


" ඔයත් එක්ක කතාකරද?"

"කතාකරන්න හැදුව මං ගණන් ගත්තේ නෑ"

" මං එන්නද ඊලග දවසේ?"

"නෑ එපා අනු, මං ප්‍රශ්නයක් උනොත් කියන්නම්"

" එහෙනම් ඔයා ටිකක් ඉදල 35 එන්නේ නැතුව 176 නැගල එන්න, ප්‍රශ්නයක් උනොත් මට කතාකරන්න"
මෙහෙම දේවල් වෙන එකට මං හුරු වෙලයි තිබුනේ, කිසිම දෙයක් එච්චර ලොකු  ප්‍රශ්නයක් උනේ නෑ .ඒත් 
ඕක කියල සති දෙකකට විතර පස්සේ අයෙත් මට ගයත්‍රී එයා  ගැනම කිව්වා. ඒ සති දෙකේ අපිට මොකක් හෝ හේතුවකට ඉස්කෝලේ නිවාඩු. ඉතින් මම හිටියේ ගෙදරමයි. ඒ හින්ද හේතු හදාගෙන ගෙදරින් පිටවෙන ඒක ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබුණා.

" අනූ මම ඔයාට දවසක් ක්ලාස් එකේ කොල්ලෙක් ගැන කිව්වේ, එයා තාමත් මගේ පස්සෙන්ම එනවනේ. මම බස් එකට නගින තැනටත් එනවා, අද මගේ බෑග් එකේ පොකට් එකකට නම්බර් එකත් දාලා තිබ්බා."
" හ්ම්ම් මං හිතුවේ ඒක ඉවරයි කියලනේ. මොකක්ද ඒ බෝයිගේ නම? ඉස්කෝලේ?"
" නම රමිෂ්ක කියලා තිබ්බේ චිට් එකේ. ඉස්කෝලේ කන්නන්ගරේ අනූ"
" නම්බර් ඒක දෙන්ඩ මං කථාකරන්නම් "
කලින් මෙහෙම වුනු අවස්ථා වලදී කිහිප දෙනෙක්ටම මං ෆෝන් එකෙන් කතාකරල තිබ්බා.
"මං ඒක විසික් කලා ඉරල. එයාල ඔයා ගැනත් දන්නවා අනූ. මම ඉන්නකොට ඔයාගේ නම කියා කියා ඒක ඒක ඒවා කියනවා"
" එහෙමද, මං එයාව ඇවිත් හම්බෙන්නම් එහෙනම්"
"එපා අනූ පිස්සුද, එතන කොල්ලෝ ගොඩක් ඉන්නවා, අනික රස්තියාදු කාරයෝ ගොඩක්. ඔයාටත් ප්‍රශ්න දායි. එයාලගෙන් වැඩක් නෑ. ඔයා ඔහොම ඉන්න" 

"හරි හරි බලමුකෝ. මං යන්නේ ගහගන්න නෙමෙයිනේ. කතාකරන්න " 

" එවුනාට එපා අනූ"
මං එහෙම කිව්වට ගිහින් හම්බ වෙලාම මේක ඉවරයක් කරගන්න ඕනේ කියලා මට හිතුනා. ගයත්‍රි ඉස්කෝලේ නොයන දවසක යන්න ඕනේ කියලා මං හිතාගත්තා. හිතුවටත් කලින් ඒක කර ගන්න පුළුවන් උනේ ගයත්‍රී පහුවෙනිදා ඉස්කෝලේ නොයන බව කියපු නිසා. 

 පහුවෙනිදා එකහමාර වෙනකොට මම බොරැල්ලේ මහජන බැංකුව ඉස්සරහ හිටගත්තා. මං ආවේ රමිෂ්කව හම්බවෙන්න හිතාගෙන. ඒ වුනාට එයා කවුද කියලා මං දන්නේ නෑ. මං ටිකක් වෙලා බලන් හිටියා, ටිඅක් වෙලාවකට පස්සේ ආවා කන්නන්ගරේ ළමයි ටිකක්. ටිකක් කිවුවට 20 ක් විතර එතන හිටියා. මට හොදටම හිතුනා මෙතන තමයි ඒ රමිෂ්ක ඉන්න ඕනේ කියලා. මං ටිඅක්ක් වෙලා උත්සහ කලේ කව්රු වෙනද ඇතිද කියලා හිතාගන්න, ඒක හරියන්නේ නැති නිසා කට්ටිය මැද්දට ගියපු මම එතන හිටපු කෙනෙක්ගෙන් මෙහෙම ඇහුව 


" මචන් මට කියනවද කවුද රමිෂ්ක කියලා?"
ඒක පාරට  මට උත්තරයක් ලැබුනේ නෑ. තත්පර කිහිපයකට පස්සේ  ඒ හිටපු එකේ  පිරිමි ළමයෙක් මගේ ලගට ඇවිත් මෙහෙම කිව්වා 

" මචන්  රමිෂ්කවද හොයන්නේ?"
"ඔව් බං"
"අද රමිෂ්ක ඉස්කෝලේ ආවේ නෑනේ" 
" අහ එහෙමද අපරාදේ. හරි කමක් නෑ තැන්ක්ස්"'
මට එවෙලේ ඒ කිව්වේ ඇත්තයි කියලා හිතුනා. බලාපොරොත්තු කඩ උණු නිසා මම එතනට වෙලා බස් එකක් එනකම් බලන් හිටියා. ටිකක් වෙලා හිටන් ඉද්දි අර මට උත්තර දුන්නු පිරිමි ලමයි තව කට්ටියකුයි මගේ ලගට ආවා. 

" මචන් උඹද අනුරාධ?"  
එක්කෙනෙක් එහෙම ඇහුවා 
"ඔව් "
       මං ඇත්තම කිව්වා.
"රමිෂ්කව හොයන්නේ ගහන්නද?"

මුලින්  කතාකරපු කෙනාම මගෙන්  එහෙම ඇහුවේ සෑහෙන පිරිසක් මං දිහා බලන් ඉද්දියි. 
 මීලගට මොනවා සිද්දවෙයිද?
ජිවිත අන්දරය දහහතර වන කොටස බලාපොරොත්තු වන්න. 
            

Sunday, July 29, 2012

ආවර්ජනයක්- පොලවේ පයගහලා ජිවත්වන්නවුන්ට





මේක පබ්ලිෂ් කරද්දී  

දෙවෙනි ඇරඹුමට දවස් 32 යි   
මුළු පෝස්ට් 23 යි
ෆලෝ කරන අය 23 යි  
කමෙන්ට්ස් 241 යි  
බ්ලොග් එක බලපු අය ඔක්කොම 3059 යි 
ෆේස්බුක් පේජ් එකට ලයික් 34 යි 

ඇරඹුම ගැන සතුටුයි.මේ කෙටි කාලෙට බ්ලොග් ඒක තුන්දාහක් කියවල කියල දකිද්දී හිතට ගොඩක් සතුටුයි. ඉදිරියටත් ඔබ සැවොම ලබාදුන් සහයෝගය ඒවගේම ලබාදෙන්න. ලියන දේවල් වල අඩුපාඩු ඇති. ඒවා පෙන්නලා දෙන්න. ඒක ලොකු ශක්තියක්. 
කියවල නිකම්ම ලයික් එකක් විතරක් දාලා යනවට වඩා හොද නරක ගැන කමෙන්ට් එකක් දාලා යනවා දකින්න ගොඩක් කැමතියි. බ්ලොග් ලියන කව්රු උනත් තමන් ලියන දෙයින් අනිත් අය ලබන සතුටින් සතුටු වෙනවා. තමන්ගේ පෝස්ට් එකකට වැටෙන කමෙන්ට් එකක් දැකලා ඕනෑම බ්ලොග් කරුවෙක් ලබන ඒ නිරහංකාර සතුට මාත් විදිනවා. ඒ නිසා පුළුවන් නම් කියවන හැමෝම බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් කියවල කමෙන්ට් එකක් දාලා අඩුපාඩු හොද නරක පෙන්නලා දෙන්න. එහෙම නොගිය කියල තරහක් නම් හිතේ නෑ කා ගැනවත්ම.  

දැනට නම් ගොඩක් අය කියවන්නේ ජිවිත අන්දරය කතාව. ඒක දිග වෙන එක ගැන සමාවෙන්න. ඊලග කොටස දාන්න පරක්කු වෙනවා වගේ නම් ඒකටත් සමාවෙන්න. කෙටියෙන් ලියන්න අමාරු කතාවක් ඒක. මෙගා නාට්ටියක් වගේ ඒක දිගයි කියල මනං පිලිගන්නවා. ඒත් ඒක ඊට වඩා නම් කෙටි කරන්න අමාරු කතාවක්. මුලින්ම මේක ලියන්න ගත්තේ දන්නා දෙයක් ලියලා ට්‍රැක් එකට වැටෙන්න හිතාගෙන. දන්න ලේසි දෙයින් පටන් ගත්තම අඩුපාඩු තේරුම් අරන් අත්දැකීම් අරගෙන හොදට ඉදිරියට ලියන්න පුළුවන් වෙඉ කියල හිතෙනවා. ඉතින් ඉදිරියට මිට වඩා හොද දේවල් බලාපොරොත්තු වෙන්න. 

නිසදැස් කිහිපයකුත් මේකේ පලවෙලා තියෙනවා ඒ වුනාට ප්‍රතිචාර නම් අඩුයි. වෙනත් ලියපු දේවල් වලටත් ඒ වගේ. ඒවගේ රස මදිද දන්නේ නෑ.

මං මේක පටන් ගත්තේ බ්ලොග් එකක් ලියන්න තිබ්බ ආසාවට. කුරුළු අයියගේ,  සෑම් අයියගේ බ්ලොග් කියවල ඇතිවෙච්ච ආසාවට.
 ඕ ලෙවල් වලට සිංහල කලට පස්සේ සිංහල ගැන නම් ඉගෙන ගෙන නෑ. එත් පොත් කියවන ඒක මගේ පොඩි කලේ ඉදන්ම තිබුණු විනොදාංශේ  . අදටත් එහෙමයි. ඉතින් කතාවක් ගලපාගෙන ලියන්න පුළුවන් කියන හැගීම මට තියෙනවා. නිසදැස් නම් ලිව්වේ ආසාවට හිතට ආපු අදහස්. ඒවත් කිසි දෙයක් ඉගෙන ගෙන හදාරලා නෑ. මට ලියන්න පුළුවන් කියන හිතේ තිබ්බා විශ්වසේ විතරයි තිබ්බේ මේක පටන් ගද්දි  . මුල් කාලේදී බ්ලොග් ලියන්න උනන්දු කරපු කුරුළු අයියට, එතකොට මේකට කලින් තිබුණු නම වෙනස් කරලා අලුත් නමක් දැම්ම සෑම් අයියට, මගේම බෙස්ට් ෆ්‍රෙන්ඩ් තරියගේ කෙරුවාවේ තරිඳුට, ඒවගේම හැමදාම ලියන්න මාව ධෛර්යමත් කරපු මගේ හොදම යාලුවෙක් වෙන ශෂී ට ගොඩක් ස්තුතියි. මුල් දවස් වල මහන්සි වෙලා සිංහලෙන් ටයිප් කලාට ඒවාට ලැබෙන ප්‍රතිචාර අඩු උනාම ගොඩක් දුක හිතුනු අවස්ථා තිබුන. බ්ලොග් ලියන වැඩේ නවත්තන්න හිතුනු අවස්ථාත් තිබ්බා. ඒත් හැමදාම දිගටම ලියන්න මාව ධෛර්ය මාත් කරපු තරිඳු, ශෂී, ආත්මා අක්කා, ප්‍රමෝද්, ශිරෝෂි , මලිති අක්කා,  බිනෙෂ්කා ,චතුරි, අමා,  ගිහාන්, නුවන්
( නුවන්ව හම්බුනේ සිමා ක්ලාස් එකේදී. මුල් කලේ දැනන් නොහිටියත් අපි මොකක් හෝ හේතුවකට සෙට් වුනා. ජිවිතේ මිනිහෙක්ට අහන්න පුළුවන් මාරම කමෙන්ට් එකක් මට දවසක් මේ නුවන්ගෙන් හම්බුනා. එදා මට දැනුනු සතුට කියල නිමකරන්න බැරි තරම්. ඒ වචන නම් මට ජිවත් වෙලා තියෙනකම්ම මතක තියේවි නුවන්)එකම වතාවක් විතරක් කොපි කැට් දන්සලේදී හම්බුනු සුරංග (chakaya), මල්මි හා යුනිමාලි නංගිලා හැමදාම දුවගෙන ඇවිත් කමෙන්ට් කරන අඩුපාඩු පෙන්නන බ්ලොග් ලෝකේ හම්බුනු සුන්දර මනුස්සයා හසිත අයියාජීවිතේට හම්බ වෙලා නැති තඩි බොරළුවත් මතක් කරන්නම ඕනේ, මේ අය  ඇතුළු යාලුවෝ හැමෝටම ගොඩක් ස්තුතියි, පින්. හැමදාම මාත් එක්කම ඉන්න. 

අද වෙනකම් මේක කියවපු හැමෝටම, කමෙන්ට් කරපු, ඊලග පෝස්ට් ඒක දානකම් බලන් හිටපු වචනෙකින් හරි උදව් කරපු හැමෝටම ස්තුතියි. එතකොට  අඩවි රජා, සිත්තම්, ප්‍රමුදි, චතුරංග, රොසැන්, බට්ටි, හිරුහිමාවීනන්දු, ,ධවල, මගේ හිත, කාව්‍ය, රෙප් මහත්තයා,මීගොඩය වුනු මගේ ෆලෝ කරන ටික  ඇතුළු බ්ලොග් ලෝකේ හැමෝම මාත් මෙවෙලේ මතක් කරනවා.

හැමදාම කස්සාගේ මැස්ස කියවන්න. අඩුපාඩු පෙන්නලා දෙන්න.


පොරවල් ගැවසෙන ලෝකේ පොරක් නොවී පොළොවේ පයගහල ජිවත් වෙන මනුස්සයෙක් වෙන්න ඔය හැමෝම උදවු කරයි කියල මං විශ්වාස කරනවා.


ගොඩක් ස්තුතියි මිට කස්සා{ කසුන් M අනුරාධ)    

ජිවිත අන්දරය දොළොස්වන කොටස

ජිවිත අන්දරය දසවන කොටසට 
ජිවිත අන්දරය එකොලොස්වන කොටසට


මං කිව්වේ පලවෙනි මාසේ ගැනනේ නේද ඒත් මට වෙච්ච තව දෙයක් කියන්න අමතක වුණා.  සම්බන්දෙ  පටන්ගත්තට අපි දෙන්නම පොරොන්දු වුනානේ මේ ගැන කාටවත් නොකිය ඉන්න. ඒ වුනාට එහෙම ඉන්න බැරි බව තේරුණා දවස් දෙක තුනකින්ම. අනිත් එක මටත් දිලිප් මේක දැනගත්තොත් එය අවුල් වේවි කියල හිතුණා. මේ නිසාම අපි මේ ගැන කතාකරල මගේ යාලුවෙක්ට මේ ගැන කියන්න හිතා ගත්ත. ඒ චාමරට. 


චාමර මම එක වසරේ ඉදන්ම දන්නා මගේ යාලුවෙක්. දහම් පාසලෙත් අපි එකට හිටියා. ඒ ලෙවල් ක්ලාස් යද්දිත් චාමර,දිලිප්,ගයත්‍රී අපි ඔක්කොම ගියේ එකට. අපේ යාලුවෝ සෙට් එකේ, ඉස්කෝලෙදි වගේම පිටතදීත් චාමරට හැමෝගෙන්ම ලොකු පිළිගැනීමක් තිබ්බා. චාමර හරි කෙලින් කතාකරන කෙනෙක්. ඕනෑම කෙනෙක්ට වැරදියි නම් එවෙලේම මුනට බැනල ඇති. ඉතින් සමහරු ඒ කටට කැමති නෑ. අනිත් ඒක චාමරට කව්රුත් බයයි. ගයත්රිත් චාමරට අකමැති බව මං දැනන් හිටියා. ටිකක් වලිකාරයෙක් වුනත් යාලුවෙක් වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් කරන්න එයට පුළුවන්. 
මං ඉතින් චාමරට කෝල් එකක් ගත්තා. හවස 5.30 ට විතර ඇති වෙලාව.


" මචන් උඹ කොහෙද ඉන්නේ?"
"මං ක්ලාස් ඇරිලා ගෙදර යන ගමන් බං දැන් දෙමටගොඩ. ඇයි? " 
ගෝෂාකාරී ශබ්ද බද්ද ගොඩක් මට ඇහුණා

" පුලුවන්ද උඹට ඔහොමම අපේ ගෙදරට එන්න? කියන්න දෙයක් තියෙනවා"
" හා හරි බං මං එන්නම්"  
එකපාරටම හා කිව්වා.හේතු අහන්නේ නෑ. ඒ චාමරගේ හැටි. මට ප්‍රශ්නයක් කියල තේරෙන්න ඇති. යාලුවෙක් කිව්වොත් කිසිම දේකට බෑ කියන්නේ නෑ. 
විනාඩි හතලිස් පහකින් විතර චාමර අපේ ගෙදරට ආවා. අම්මට කියල තේකකුත් හදවාගෙන ඒක චාමරට බොන්න දීලා මං වල් පල් ටිකක් කතාකර කර හිටියේ අපේ ගෙදර එදා කට්ටිය ටිකක් වැඩි නිසා. ටික වේලකට පස්සේ මම චාමරවත් ඇදගෙන එලියට ගියේ හැමදේම කියන්න.
ඒ වුනාට අම්ම ඇවිත් දොර ලගට වෙලා බලන් ඉන්නවා
"පාරට වෙලා මොනවද ලොක්කා කරන්නේ ඇතුලට ඇවිත් කතාකරන්න " 

අම්ම මෙහෙම කිව්වා. ලොකු පුතා වෙච්චි මට වෙලාවකට කතාකලේ එහෙම. අම්මලට හංගන්න බැලූ ලමයින්ගේ දේවල්. ඒ වගේ අම්මටත් මං ගැන ඉව වැටිලා වෙන්ඩ ඇති. නැත්නම් වෙනදට ඔහොම අපි ගැන හෙව්වේ නෑ. යාළුවොත් එක්ක බලද්දී අපිට පොඩි කලේ ඉදන්ම ලොකු නිදහසක් තිබ්බා, කිසිම දෙයක් කරන්න කියලා බල කලේ නෑ. නීති රීති තිබ්බේ නෑ. ඒ වුනාට නීති රීති අපි හදාගෙන ඒ රාමුව ඇතුලෙයි අපි ජිවත් උනේ. ඉතින් අපි වැරදි නොකරන බව අම්මා තාත්තා  දැනන් ඉන්න ඇති, ඒ නිසාම පොඩි වෙනසත් එයාලට තේරෙන්න ඇති. අම්මා මේ දවස් වල වෙනස් කියලා මට තේරුනෙත් ඒකයි. හැබැයි ඒක මගෙන අම්මා ඇහුවෙත් නෑ.

" නෑ නෑ මෙයා දැන් යනවලු. දැන් යන්න හදන්නේ. මාත් හන්දියට ගිහින් එන්නම් අම්මේ " 
මෙහෙම කියලා මම චාමරත් එක්ක ගෙදරින් පිට වුණා. 
ඇවිදන් යන අතරතුර මං මුළු කතාවම චාමරට කිව්වා. නිශ්ශබ්දව ඒක චාමර අහන් හිටියා.

" මචන් මේක කාටවත්ම කිව්වේ නෑ. කාටවත්ම නොකියා ඉන්නයි හිතන් හිටියේ. ඒත් මට හිතෙනවා මං හදිස්සි වුනාද කියලා"

" මේක උඹ පටන් ගත්තේ සිරියස්ද? ජෝක්ද ?"
"මම ජෝක් කරන්නේ නැනේ බං. සීරියස් තමයි" 
"දැන් වෙලා ඉවරනේ බං, ඕව මුකුත් හිතන්න එපා. ඒ වුනාට මට ගයත්‍රීත් එක්ක කතාකරන්න ඕනේ ඔක්කොටම කලින්."
"මං කෝල් එකක් අරන් දෙන්නම් එහෙනම්"
මගේ ෆෝන් එකෙන් ගයාත්‍රීගේ මොබයිල් එකට ඩයල් කරපු මං චාමරට එයත් එක්ක කතාකරන්න ඕනේ බව කියලා ෆෝන් ඒක චාමරට දුන්නා. ෆෝන් ඒක ගත්තු චාමර මගේ ඉස්සරහ කතා කලේ නෑ. ෆෝන් එකත් අරන් ටිකක් ඈතට ගියා, ඉතින් මට කියපු දේවල් මොනවද කියලා ඇහුනේ නම් නෑ. විනාඩි හත අටකට විතර පස්සේ චාමර මට ෆෝන් ඒක දුන්නා
.
" දිලිප් ගැන මං බලාගන්නම්. මම දිලිපයට හිමින් සැරේ මේක කියන්නම්. උඹ හදිස්සි වෙන්න එපා. අනික උඹට ප්‍රශ්න මුකුත් වෙන්න දෙන්නේ නෑ මම. බය නොවී ඉදපන්. ඒ වුනාට මට ගයත්‍රී ව නම් ෂුවර් නෑ බං. උඹට හොදයි නම් එච්චරයි ඉති. අවුලක් නම් මට කතාකරපන්"


ඔය වගේ කතා අහන්න වෙයි කියල මං දැනන් හිටිය ඒත් හොද යාලුවෙක් නම් යාළුවා වැරදි කරනවා බලන් ඉන්නේ නෑනේ. ඒ නිසා හිතේ මුකුත්  හංගගන්නේ  නැතුව එහෙම කතාකරන ඒකට මං හරි කැමතියි.  

"හරි බං තැන්ක්ස්. සොරි බං මෙවෙලේ කරදර කලාට" 

 " අපෝ ඕවා මොනාද, මං දැන් කොහොම ගියෝත්ද ලේසි" 
චාමර ඉන්නේ බියගමට කිට්ටුව. ඉතින් රෑ වෙනකොට බස් අඩු නිසා මං ඉක්මනට චාමරව පිටත් කරන්න ගියා. හැමදේම ඉවරවෙනකොට 7.30 ටත් කිට්ටු වෙලා තිබ්බා . හන්දියට ගිහින් චාමරව බස් එකකට නග්ගල මං ගෙදර එන්න පිටත් වුණා.
එන අතරේ ෆෝන් ඒක අතට ගත්තු මං ගයත්‍රී ට කතාකලා.

"කියන්න අනු"
"මොනවද චාමර කිව්වේ ?"
" මට බැන්නා අනු. මම ඔයාව අල්ලගත්තලු. ඔයත් එක්ක යාලු වුනේ දිලිප්ගේ කරදරෙන් ගැලවෙන්න නේද ඇහුවා. තව සිරියස්ද මේක පටන් ගත්තේ ඇහුවා. ඔයාට බොරුවක් කරලා හරි රවට්ටලා හරි තිබ්බොත් මාව ඉතුරු කරන්නේ නෑ කිව්වා. එයාල වෙන්නේ මොනවද කියල බලන් ඉන්නවා කිව්වා. දැනම් දිලිප්ට කිසි දෙයක් කියන්න එපා කිව්වා. එයා ඒක ගැන බලාගන්නම් කිව්වා. මට කිව්වේ ඔයාව රවට්ටන්න එපා කියලා.තව මොනවද කිව්වා මතක නෑ අනූ ." 


කියන්න ඕනේ ඔක්කොම කියලා වගේ. ඔය චාමර කතා කරන විදිය. කෙල්ලොන්ට එයා කොහොමත් කැමති නෑනේ. දුකත් හිතුනා මට.

"ඔයා මාව රවට්ටන්නේ නෑනේ. ගනන් ගන්ඩ එපා ඉතින්.ඔය චාමරගේ හැටිනේ, එයාට කොහොමත් ඔයාව පෙන්න බෑනේ"


"හ්ම්ම් ඒක හරි අනූ ශේප් " 
 ඊට පස්සේ ආයෙත් පුරුදු විදියට කාලයක් සතුටින් ප්‍රශ්නයක් නැතුව ඉන්න අපිට පුළුවන් වුණා.
මේ දේවල් මෙහෙම සිද්ද උනාට ටික දවසකට පස්සේ  තව ලොකු ප්‍රශ්නයක් උණා.


එදා සතියේ දවසක්. මම ගෙදර හිටියේ. හවස 3 ට විතර මට ගයාත්‍රි කෝල් කලා.  
"අනූ අපි මේක නතරකරමු "
 මට එකපාරට අදහගන්න බැරි උණා.ඔයා වචන ටික මං එයාගෙන් අහපු පලවෙනි දවස තමයි එදා  

"ඒත් ඇයි"
පැටලුනු වචන වලින් මං ඇහුවා.



හීනෙන් සුරංගනා ලෝකෙක ඇවිද්ද මනුස්සයෙක් කලබලේ ඇහැරිලා වුනේ මොකක්ද කියල හිතාගන්න බැරිව ලතවෙනවා වගේ තත්වෙක මමත් හිටියේ. අගක් මුලක් නොතේරෙන ඒ කතාව මට එකපාරටම තේරුම්ගියේ නෑ.

"නෑ අනූ අපි මේක නවත්තලා පරණ විදියට යාලුවෝ වගේම ඉමු"
"ඇයි මොකක්ද උනේ කියන්න" 
මාව අන්දුන් කුන්දුන් උනා එකපාරට මොකද උනේ කියලා  හිතාගන්න බැරුව.

"කියන්ඩකෝ ගයාත්‍රී මොකක්ද උනේ කියලා. හේතුවක් තියෙන්න ඕනනේ නේද ?"
"දිලිප් කතාකලා අද"
"ඉතින්"
"මං එයාට හැමදේම කිව්වා අපි යාලු උනා කියලා. එයා මට බැන්නා හොදටම."
"ඉතින් දැන් නවත්තන්නේ ඇයි" 
තවමත් නොතේරෙන හේතුව මං ඇහුවා

"මං හින්ද යාලුවෝ තරහ වෙන්න ඕනේ නෑ අනූ"
 එයා කතාකලේ හරිම කලබලෙකින්.

"ඉතින් ගයත්‍රී අපි යාලුවෙන්නත් කලින් ඔයා ඒක ගැන දැනන් හිටිය. මං ඒක ගැන ඔයාට පටන් ගන්න කලිනුත් කිව්වා. හැමදේම දැනගෙනනේ ඔයත් මේක පටන් ගත්තේ. ඇයි දැන් අතරමග නතර වෙන්න හදන්නේ"
" ඒක හරි අනූ. ඒ වුනාට තව ප්‍රශ්න ඇති කරගන්නේ නැතුව මේක අපි නවත්තමු" 

"මං මේක පටන්ගත්තේ එහෙම නතර කරන්න නෙමෙයි. හැමදාම ඔයත් එක්ක ඉන්න හිතාගෙන. ප්‍රශ්න වලින් පැනල යන්නේ නැතුව අපි ඒවාට මුණ දෙන්නයි ඕනේ"
"ඒ වුනාට අනූ"
"ඇයි ඒ වුනාට කියන්නේ?  මං ඔයාට තේරුම්කලා නේද මේක ගැන කාටවත්ම කියන්න එපා විශේෂයෙන්ම දිලිප්ට කියන්න එපා කියලා ඒ හැමදේම චාමර ශේප් කරනකම්. ඇයි ගයත්‍රී ඔයා හදිස්සි උනේ?දැන් ඔය පොරොන්දුත් කඩ කරලා  "

"මට ඒක කියවුනා අනූ. එවෙලේ මතක් වුනේ නෑ මුකුත්. අනේ අනූ ඔයා අයෙත් මගේ පරණ යාළුවම වෙන්න අපි ඒ විදියටම ඉමු "
" මට බෑ, ඇයි ඔයාට දැන් නතර කරන්නම ඔච්චර උවමනාවක් තියෙන්නේ? මට බෑ එහෙම ඔයාගෙන් ඈත්වෙන්න "

"බැරි නෑනේ අනූ. මේක අපි පටන් අරන් මාසයක් විතර ඇති. හැමදේම අමතක කරන්න පුළුවන්"

" මාසයක් විතරක් යාළුවෙලා හිටිය කියන්නේ ආදරේ නෑ කියලද? ඔයා හිතන්නේ ආදරයක් ඇතිවෙන්න අවරුදු හතරක් විතර යාළුවෙලා ඉන්න ඕනේ කියලද?"
" මාසයක් කියන්නේ ලොකු කාලයක් නෙමෙයිනේ. ඉතින් අමතක කරන්න බැරි නෑ. අවරුදු ගණන් එකට හිටපු අයත් ඈත්වෙලා හොදට ඉන්නේ, අපිට ප්‍රශ්නයක් වෙන්න බෑනේ එතකොට. ."
" ඇයි ගයත්‍රී කාලෙන් මිනිස්සුන්ව මනින්නේ. මාසයක් නෙමෙයි අව්රුද්දක් දෙකක් නෙමෙයි දහයක් යාළුවෙලා හිටියත් ආදරේ ආදරෙමයි. සමහරුන්ව අපිට අවරුදු දහයක් එකට හිටියත් නොගැලපෙනවා කියලා තේරෙන්නේ නෑ. සමහරුන්ව දවස් තුන හතරකින් තේරුම්ගන්න පුළුවන්.මිනිස්සුන්ව දැනන් හිටපු කාලෙන් මිනිස්සුන්ව මනින්න එපා. ගතිගුණ වලිනුයි මිනුස්සුන්ව මනින්න ඕනේ නේද. මුල් කලේ අඩුපාඩු නොපෙනුනාට කාලෙත් එක්ක අඩුපාඩු පේනවා. මුල් කලේ තිබුණු බැදීම්, හොයබලීම් ඔක්කොම කාලෙත් එක්ක අඩුවෙනවා. ඒත් මේ එහෙම දේකුත් නෙමෙයි. කොච්චර ආදරයක් තිබුනත් නොගැලපීම් නිසා හරි අම්මලා තාත්තලා අකමැති නිසා හරි වෙන් වෙන්න වෙනවා වෙන්න පුළුවන්. ඒත් එහෙම දෙයක් වත් නැතුව හේතුවක් නැතුව මේක නතර කරන්නේ මොකටද? කොහොම උනත් මේ වෙලාවේ මට මේක නවත්තන්න ඕනේ නෑ.ඔයා මට මේක දැන් අද දවසෙම කිවුවත් නවත්තමු කියල මං ඒකට කැමති වෙන්නේ නෑ. ඒ නිසා ඒ ගැන ඔයා අයිත් අහන්න එපා. කේන්තිය නිවිලා හොදින් ඉන්න වෙලාවක අපි කතාකරමු. කේන්ති ගියපු දුක හිතුනු වෙලාවලට ප්‍රශ්න වලට විසදුම් හොයන්න එපා. ඒක තේරුමක් නැති වැඩක්" 


නොහිතපු වෙලාවක ඇති වුනු ඒ ප්‍රශ්නේ එදාම විසදගන්න පුළුවන් වුණා. 

ඒත් පලවෙනි වතාවට ඒ අහපු වචන ටික අහපු අන්තිම දවස ඒක වුනේ නෑ.  
  
ජිවිත අන්දරය දහතුන්වන කොටස කොටස බලාපොරොත්තු වන්න . 


Friday, July 27, 2012

අමුතු පෙම


















මා දනිමි නුඹ 


මගේ නොවන වග 


ඒත් කෙලෙසක නුඹ 


අතැර යන්නද..


හිමි නොවන වග 


දැන දැනම

රස විදිමි නුඹවම


නෙලා නොගත්තද 


නුඹට නොදැනීම...


පෙම් කරමි නුඹටම 


වරම් නොලැබුනද 


නුඹට නොදැනීම 


දිවි තිබෙන තුරාවට... 

Tuesday, July 24, 2012

ජිවිත අන්දරය එකොලොස්වන කොටස

ජිවිත අන්දරය නවවන කොටසට 
ජිවිත අන්දරය දසවන කොටසට


විභීෂණ දේවාලය ඉදිරිපිට පොල් ගසන ස්ථානය ඇති අතර ඊට එහායින් වන්නට පලතුරු වට්ටි පිළියෙළ කරන ස්ථානයත් ඇත. වතුර පයිප්පයක් ඇත්තේ ඒ දෙකට මැදි වන්නටය. පමණට ජලය පානය කල මා පියවර මැන්නේ පිටත මළුවේ ඇති මාර්ගයේය. ගිනිගහන අවුවේ පවා සිසිලසක් ගෙන දීමට එම පෙදෙස සමත්ව ඇත්තේ. පටු පාර වසා ගත් නා ගස් පේලිය නිසාවෙනි. 


      චෛත්‍ය පිහිටි වැලි මලුඅවට පිටතින් පිහිටි මේ දෙවෙනි මලුවත් වැලි මළුවත් වෙන්වුණේ නා පෙන නිරූපිත මුරගල් පෙලියකිනි. මද දුරක් ගමන් කල මා පිටතට කකුල් දමා කොන්ක්‍රීට් දමා තිබුණු බැම්මේ වාඩි  උනෙමි. එම තැනද සුවිශේෂිය. මිට පෙර දිනක මම ගයාත්‍රි සමග මෙහි පැමිණ ඇතිබවත් එහිදීද වාඩිවී සිටියේද මෙම ස්ථානයේම බවත් මතකයට නැගුණි. 


    " මචන් ධනුෂ්ක දවසක් මමයි ගයත්‍රියි පන්සල් ඇවිත් මෙතනම වැඩි වෙලා හිටියනේ. එදත් මාරු වැඩක් වුණා. දැන් නම් මතක් වෙද්දීත් හිනා. මං ඒකත් කියන්නම්කො පස්සේ"


ධනුෂ්කත් ඉදගත්තයින් පස්සේ මම ආයිත් කතාව පටන් ගත්තා.


    "මං කතාව නැවැත්තුවේ ගයාත්‍රි මාව හම්බ වෙන්න එන්න කියපු තැනින්නෙ. ඉතින් මං එදා හරිම අවුලකින් හිටියේ ගමේදී එහෙම ගෑනු ළමයෙක්ම හම්බවෙන්න යන එක ගැන. අනිත් දේ ඊයේ ගයාත්‍රි මව බයිට් කලාද කියලත් හිතුනා. ඕන දෙයක් කියල මං කලින්ම ලෑස්තිවෙලා ගයාත්‍රි කියපු වෙලාවටත් කලින්ම ගියා ෆුඩ් සිටි එක ලගට. ලෑස්ති වෙලා කිවුවට ඉතින් හිටපු විදියට ෂෝර්ට් එක ඇදන් තමයි ගියේ. නැත්නම් අම්ම සැක හිතනවනේ. ඉතින් වෙලාවට කලින් එතනට ගිහින් ඇටිකෙහෙල් කාපු මොකටද වුණා වගේ වැඩක් මට වුනේ. 
මං මැසේජ් එකක් යැවුවා ගයත්‍රිට.


'koheda oya inne?'
'man thawa 20 min walin othanata enawa'
'ayio wela yanawada? man handiyata awath ekka'

 විනාඩි විස්සක් මං මෙතන හිටගෙන මොනවා කරන්නද. මං ෆුඩ් සිටි එකට රිංගලා පොඩි චොකලට් එකක් ගත්තා. ඒක අරන් එලියට ආවත් වෙලාව ඉතුරුයි වගේ. ඊටත් පස්සේ ටිකක් එහායින් වෙන්න තිබුණු කමියුනිකේෂන් එකට රිංග ගත්තා. ඒකෙ අයියත් එක්ක කතාවක් දාගෙන ෆිල්ම් එකක් තෝර තෝරා  හිටිය. ෆිල්ම් තේරුවට ගන්න ඕනේ කමක් තිබ්බෙත් නෑ සල්ලි තිබ්බෙත් නෑ. ඔහොම තමයි ඉතින් වෙලාව කෑවේ. ගයාත්‍රි ආවේ දුඹුරු පාට බ්ලවුස් එකකුයි ඩෙනිම් කලිසමකුයි. එයා බස් හෝල්ට් එකෙන් බැහැල පාර පැනල එන්න ඕනේ මං ඉන්න පැත්තට එන්න.හිනාවක් මුනේ පුරවාගෙන අපු ගයාත්‍රිව දැක්කම මගේ බයත් නැතිවෙලා ගියා. පස්සේ අපි දෙන්නා යන්න පිටත් වුණා හැබැයි ඒ ප්‍රධාන පාරෙන් නෙමෙයි. අතුරු පාරකින්.
හැබැයි දෙන්නම කතාවක් නෑ. හිනාවෙවී ඉන්නවා විතරයි. මං ඇහුවා ඉතින් එයාගෙන් ප්‍රශ්නයක්  




"මේ ඔයා ඊයේ ඇත්තටම නේද අරක ඇහුවේ?"
"ඔව්. ඇයි ඔයා බොරුවටද හා කිව්වේ?" 
"නෑ නෑ ඇත්තට "
දෙන්නටම දෙන්නා සුවර් නෑ වගේ

"හ්ම් ඇයි අද ඔයා ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර ආවේ ?"
" ඔයාව බලන්න" 
"අහ ඇත්තද?"
   " නැත්නම් අනු  අද  මොකටද මං මෙහෙ එන්නේ. වෙන වැඩ නැතුවය "
කියපු විදිහෙන් නම් බොරු කියල හිතුනේ නෑ. මං ගත්තු පොඩි චොකලට් එක එයාට දුන්නා.
ෆුඩ් සිටි එක පිටිපස්සෙන් ප්‍රධාන පාරට පොඩි අතුරු පාරක් තියෙනවා. ඒක දිගේ අපි කතාකර කර ආවත් ප්‍රධාන පාරට ආවම කතව නවත්තලා සද්ද නැතුව ඇවිදගෙන ගියා. පන්සල පහුකරලා ටික දුරක් ගියාම ගයත්‍රීගේ ලොකු අම්මගේ ගෙදරට හැරෙන පාර තියෙනවා.ඒ පාර ලගට වෙනකම් ආපු මම එතනින් එයාට සමු දෙන්නයි හිතන් හිටියේ. 
ඒත් මාර වැඩේ වුනේ එතන ගෙදර අදුරන ඇන්ටි කෙනෙක් පාරේ හිටගෙන ඉන්නවා. මං දිහා බලල එයා හිනාවුණා. මාත් ඉතින් හිනාවුණා 
ගයත්‍රිට ඇහෙන් ඉගිකරපු  මම වෙන කතාවක් පටන් ගත්තා.



" කාලෙකින්නේ ඔයාව හම්බුනේ. දැන් මොනාද කරන්නේ ?" 
කාලෙකින් හමුබුනු යාලුවෙක් එක්ක කතාකරන විදියට  මං ඇන්ටිටත් ඇහෙන්න ටිකක් හයියෙන් කිව්වා.

" මං ඒ ලෙවල් කරන්නේ කොමර්ස් අනුරාධ. අපේ ලොකු අම්මා මෙහේනේ ඉන්නේ මං මේ එයාලගේ ගෙදර ආවා."

"අහ හරි එහෙනම් මං යන්නම් ගයාත්‍රි. මං මෙහෙට යන්නේ, බායි"
අතුරු පාරට නොහැරුණු මම දිගටම යන්න හිතන් එහෙම කිව්වේ ඇන්ටිට ඇහෙන්න.

"බායි අනුරාධ " 
යා එහෙම කියල අතුරු පාර දිගේ ඉස්සරහට ගියා.

මම යන්න හැදුවත් ඇන්ටි මගේ ලගටම එනවා වගේ. මොනවා අහයිද මන්දා 

"පුතා, ඔයා මොනවද කරන්නේ උසස් පෙලට?"

"මං කරන්නේ මැත්ස් ඇන්ටි. චාමර  නම් කොමර්ස් නේද කරන්නේ?"
චාමර කිව්වේ ඒ ඇන්ටිගේ පුතා. අපේ වයසෙමයි


."ඔව් පුතා කොමර්ස් "

"මං යන්නම් ඇන්ටි එහෙනම් "
"හා හරි පුතා ගෙදරද යන්නේ?අම්මයි තාත්තයි මතක් කල කියන්න එහෙනම්"
"හා හරි ඇන්ටි"
බයේ හිටියට වෙන මුකුත් ඇහුවේ නෑ. මම ඉතින් සැනසුම් සුසුමක් හෙලාගෙන ගෙදරට ආවා.
අම්මා හරි තාත්තා හරි ඕක දැනගනියි කියල හිතුනට එහෙම වෙලා තිබ්බෙත් නෑ. මෙච්චර කාලෙකට අපි කලේ sms කරගන්න ඒක වුනාට එදා ඉදන් අපි මල් කඩන්නත් පටන් ගත්තා. හච් 12, මොබිටෙල් ෆ්‍රීඩම් වගේ පැකේජුත් ඇවිත් තිබුනේ ඒ කාලේ. ඕව තිබිලත් පිරිමහගන්න බැරි දවස් තිබුණා. හොද වෙලාවට ටික දවසෙකට පස්සේ ගයත්රිගේ අම්මට හම්බුනු මොබිටෙල් උපහාර සිම් එකත් ගයත්‍රිට හම්බ වෙලා තිබුණා.    
ඉතින් හැමදේම පහසු වුණා.
මේ අතරේ තවත් වෙච්චි දෙයක් මට හොදටම මතකයි. මේක වුනේ අපේ ඇෆයර් එක පටන් අරන් හරියටම සතියකට පස්සේ. එදා ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර ගයත්‍රී  ආවාට පස්සේ මට ආයිත් එයාව හම්බුනෙත් නෑ. ඉතින් එයින් හරියටම සතියකට පස්සේ ගයත්‍රී මං කෝල් කරපු වෙලාවක මෙහෙම කිව්වා 

"අනූ මට හෙට ක්ලාස්නේ. ඔයත් එනවද යන්න"
"හා එන්නම්, කීයටද"
"ක්ලාස් තියෙන්නේ නම් දවල්ට. ඔය එන්නකෝ 10 ට විතර හතරේ කණුවට"
 එයාට හා කියපු මම ඉතින් කලින් වගේ වෙලාවට කලින් නොගිහින් හරියටම වෙලාවට එතනට ගියා. 4 කණුවේ බස් නවත්තන්නේ බස් හෝල්ට් එකේ නෙමෙයි. ඊට ටිකක් මෙහායින්, ඒ හරියේ කඩ ටිකක් එහෙමත් තියෙනවා. මං කඩයක් ඉස්සරහට වෙලා හිටන් හිටියා.
වෙලාවත් පහුවෙලා නිසා මං ගයත්‍රීගේ මොබයිල් එකට කෝල් කලත් එක වැඩ කලේ නෑ. වෙන මොනවා කරන්නද මං බලන් හිටියා එයා එනකම්.
10.20 ට විතර එයා ආවා. මට කේන්ති ගිහින් තිබ්බත් පෙන්නුවේ නෑ .

"දැන්වත් යමුද?"
"සොරි අනූ ටිකක් පරක්කු වුණා"
"ටිකක් නෙමෙයි ගොඩක්. කෝ ෆෝන් එක. මං එකට කෝල් කියක් ගත්තද?"
"  ඒක මං දාලා ආවේ?"
"ඇයි ඒ?"
"නැත්නම් අම්මා කෝල් කරනවානේ"

"දැන් කොහෙටද යන්න ඕනේ?"
"ආමර්  ස්ට්‍රීට් වලට අනු"
"එහෙනම් මේකේ යමු" 
ඈතින් එනවා පේන 138 කඩවත කොටුව බස් එකක් පෙන්නලා මං කිව්වා.
"හා" 
මං කියපු දේට එකගවුණු ගයත්‍රී මගේ ලගට  ඇවිත් මගේ අතේ එල්ලුනා. මට පුදුම හිතුනා. අනික ලැජ්ජත් එක්ක. අපිව කව්රුහරි දැක්කොත් කියල. අනිත් එක අපි තාම පොඩි ළමයිනේ. එත් ඕන එකක් කියල මාත් ඔහේ හිටිය.      
මෙහෙම අපි නිතරම වගේ හම්බුනා පුළුවන් විදියට. ඉස්කෝලේ ඇරිලත් දෙන්නම ගෙදර ආවේ බස් එකේ නිසා හවසටත් අපි මුණ ගැහුනා. 

එතකොට ඉස්කෝලේ ඇරෙන්නේ 1.30 ට  උනාට බෙල් 1.20 ට බෙල් එක ගහනවනේ. මේ වෙලාවට පන්තියෙන් බෑග් එකත් අරගෙන පැනගන්න මට පුළුවන්. බෑග් එකත් අරන් මං ඉක්මනට යන්නේ ඉස්කෝලේ පිටිපස්සේ ගේට්ටුව ලගට. ඒ වෙලාවට ගේට්ටුව ඇරලා. එත් කාටවත් යන්න දෙන්නේ නෑ. සිකුරිටි අන්කල් ව අදුරන නිසාම මට ගාථා කියන්න ඉන්නෙවත් නැතුවම එතනින් පැනගන්න එක නම් එච්චර ලොකු දෙයක් වුනේ නෑ. අපේ ඉස්කෝලේ පිටිපස්සේ ගේට්ටුවයි ලේඩිස් කොලේජ් එකයි වෙන් වෙලා තිබ්බේ පොඩි පාරකින්. එතනින් එලියට ආපු මම ඉක්මන් ගමනින් හි දුවගෙන හරි එන්නේ තර්ස්ටන් එක ලග බස් හෝල්ට් එකට. ඒ 154 බස් එකේ නැගගන්න. එවෙලාවට නැග ගත්තම බොරැල්ලට මට 1.50 වෙද්දී එන්න පුළුවන්. නැත්නම් ට්‍රැෆික් එකට අහුවෙනවා. 

 මං එනකම් ගයත්‍රී එතන ඉන්නවා යාලුවෙක් එක්ක. ඉතින් මං එතනින් බැහැල ගයත්‍රීත්  එක්ක ගෙදර යන්න ආයිත් 135 හරි 154 හරි නැග ගන්නවා. ඔය විදියට මුල් මාසේ ගෙවුණා.  
  ඒත් ඔහොම හම්බ වෙන්න යන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක් වුණා.

මිට පස්සේ මොනවා වේවිද?
ඇතිවෙච්ච ප්‍රශ්නේ මොකක්ද? 
මීලග කොටසින් බලාපොරොත්තු වෙන්න  




Thursday, July 19, 2012

ජිවිත අන්දරය දසවන කොටස

ජිවිත අන්දරය අටවන කොටසට 
ජිවිත අන්දරය  නවවන කොටසට  


මං  ගයාත්‍රිව  දන්නේ මුලින්ම එයා අපේ ගණන් ක්ලාස් එකේදී දැක්ක දවසේ ඉදන්. එදා ඉදන් අද වෙනකොට සෑහෙන කාලයක් ගිහින්. ඒත් මේ වෙද්දී අපි හොද යාලුවෝ වෙලා ඉවරයි. 


ටික වෙලාවක් කල්පනා කල  විට මා ඇයට අකමැති වීමට හේතුවක් තිබුනේ නැති  බව තේරුණා.  මුලින්ම ගයාත්‍රිව දැක්ක දවසේ ඉදන් ඉදන්ම මට එය ගැන විශේෂ ඇල්මක් උනන්දුවක් තිබුණා. අන්තිම මාස ටිකේදි අහම්බෙන් හරි අපි දෙන්න අතර ලොකු මිත්‍ර කමක් ඇතිවුණා. ඒත් මට එයාට එකපාරට හා කියන්න බැරි හේතුවක් තිබුණා. 


මං හොදටම දැනන් හිටිය මගේ යාළුවා වෙච්ච දිලිප් ගයාත්‍රිගෙන් ටික කාලෙකට කලින් කැමැත්ත කිහිප වතාවක්ම  අහල තිබ්බ බව. දිලිප්ට ගයාත්‍රි අකමැති වුනත් ඒ දේ නිසා මං මේ දේට කැමති වෙන එක වැරද්දක් කියල මට හිතුනා. ඒත් මම බලාපොරොත්තු වුනු ආසා කරපු කෙනාම මගෙන් ඒ අහපු ප්‍රශ්නෙට බෑ කියන උත්තරය දෙන්න මට පුළුවන් කමක් එදා මට තිබුනේ නැති බව මට තේරුණා.  


      පැය ගණනක් ගත නොවුනත් මේ සිතිවිලි මගේ හිත ඇතුලේ කැලතුනු ඒ විනාඩි කිහිපය කල්පයක් වගේ මට එදා දැනුණා. වෙලාව රෑ 8.30 ට විතර ඇති. අවසානෙදි තීරණයක් ගත්ත මං ෆෝන් එක අතට අරන් මැසේජ් එකක් යැවුවා .

"mama kamathiyi "

      

  එදා, අගෝස්තු දොළොස් වෙනිදා මගේ ජිවිත ගමනේ පියවර කිහිපයක් ඉදිරියට නැග්ගා කියලයි මට හිතුනේ. ඒත් මම උඩට නැග්ග පඩි ටිකත් බැහැගෙන තවත් බිමටම වැටුණු බව තේරුනේ කාලෙකට පස්සෙයි. 

 අපේ ආදරේ ඇරඹුණේ sms පිහිටෙන්. එහෙම කැමැත්ත ප්‍රකාශ වුනත්  ඒත් එක්කම අනිත් පැත්තට මං එයාට කෝල් එකක් ගත්තා. අලුත් වෙච්ච හැගීම් එක්ක මේ කතාව ටිකක් දිගු වුණා. අපේ ප්‍රේම කතාවේ ආරම්භය එදා මෙහෙම සිදු වුණා.  



"හෙලෝ අනූ කියන්න "   ගයාත්‍රි එහෙම කිව්වා 
"ඔයා කියන්නකෝ" මමත් එහෙම කිව්වා 
" ඔයා කියන්න" අයෙත් ගයාත්‍රි එහෙම කිව්වා 
කෝල් එකක් ගත්තට කතාකරන්න දෙයක් නෑ වගේ. දෙන්නම කතාව පටන් නොගෙන අනිත් කෙනා කතාකරනකම් බලන් ඉන්නවා. මේක හරි යන වැඩක් නොවන හින්ද  මං පටන් ගත්තා කතාකරන්න 

" ගයාත්‍රි ඇයි ඔයා මගෙන් එක පාරට කැමැත්ත ඇහුවේ? " 
මං ඒකයි මුලින්ම ඇහුවේ 
  
"මං ඔයාගෙන් ඇහුවේ නැත්නම් ඔය මට ඕක කවදාවත් කියන්නේ නෑ. මං දන්නවනේ ඔයා ගැන. මං වෙන කෙනෙක් එක්ක යාලුවුනත් කමක් නෑ කියල බලන් ඉදියි. අහ් මං කියන්නේ බොරුද?"
  ඇත්තටම එයා මගෙන් එහෙම දෙයක් එදා ඇහුවේ නැත්නම් අදටත් අපි යාලුවෝම විතරක් වෙන්න තිබ්බා. මම කවදාවත් ඔහොම දෙයක් අහන්නේ නෑනේ .

" ඔව් හැබැයි. ඔයා ඇහුවේ නැත්නම් මං අහන්නේ නෑ තමයි . කැමති එක වෙනම දෙයක් ඒත් ඔය වගේ දේවල් අහන්න ගිහින් යාළුවව නැති කරගන්න බෑනේ"

" ඒත් ඇයි මැට්ටෝ මට කැමති නම් ඇහුවේ නැත්තේ? අනිත් එක ඇයි උත්තරයක් දෙන්න ඔච්චර වෙලා ගියේ?" 
"එක තමයි මං ඔයාට කියන්න හිටියේ. මං ඔයාට අකමැති නෑ ගොඩක් කැමතියි. ඒත් එක ප්‍රශ්නයක් තිබ්බා. ඒත් ඔයා දිලිප් ගැන දන්නවනේ. මට ඔයා නිසා යාලුවෝ නැතිකරගන්න බෑ. එයාගේ හිතේ දැන් ඔයා ගැන අදහසක් නැති එක ඇත්ත ඒත් එයා ඔයාට ට්‍රයි කලානේ කාලයක්. මත එක්ක ඔයා යාළුවෙලා කියල හිතුනොත් එයා දුක් වෙයි. ඒ නිසා මේ ගැන අපි දෙන්න විතරක් දැනගෙන හිටියොත් ඇති. හරිද? " 
මං මගේ හිතේ තිබුණු ප්‍රශ්නේ එහෙම කිව්වා

" හරි අනූ කමක් නෑ. අපි එහෙම කරමු" 
 ඒකට එදා ගයාත්‍රිත් එහෙම එකග වුණා.

"එහෙනම් හරි ප්‍රශ්න නෑ. හැමදේම හරි "  
 මගේ හිතේ තිබුණු ප්‍රශ්නයක බර එහෙම නිදහස් වුණා. 

 " අනූ එහෙම බෑනේ. ගෑනු ළමයා පිරිමි ළමයාගෙන් කැමැත්ත අහන්නේ නෑනේ.  ඒ නිසා ඔයා මගෙන් ආයිත් කැමැත්ත අහන්නේ ඕනේ. සම්ප්‍රදාය එහෙමනේ "
 ගයාත්‍රි ගෙන් තව ප්‍රශ්නයක් 

" අපෝ මට බෑ. අපි සම්ප්‍රදායෙන් පිට වැඩ කරමු."
 මම ගත් කටටම එහෙම කිව්වා 

" එහෙනම් නිකම් ඉන්න. මං යාලු නෑ තරහයි. බායි" 
මවාගත්ත තරහකින් ගයාත්‍රි එහෙම කිව්වා 

"නෑ නෑ ඉන්න අහන්නම්, මොකක්ද දැන් අහන්න ඕනේ ?" 
එයාව තරහ කරගන්න බැරි හින්ද මං එහෙම කිව්වා.

"ඇයි අනේ අනූ අර  අනිත් පිරිමි ළමයි අහන්නේ කැමැත්ත ඒ වගේ අහන්න" 
" ඉතින් මං දන්නවද ඒක. මං කාගෙන්වත් අහල නෑනේ. ඔයා කියන්න මං අහන්නම්"
නොදන්නා කමටම නෙමෙයි ඒ උනාට මං එහෙම කිව්වා 

"මොකක්ද අනූ, ඔයා එහෙන ම අහන්න ඕනේ 'මං ඔයාට කැමතියි ඔයා මට කැමතිද ?' " 
එයාගේ කතාව ඉවරවෙන්න කලින් මං පැනල උත්තර දුන්නා.
"ඔව් මං කැමතියි. දැන් හරිනේ"
" ඔන්න ඉතින්. මැට්ටෝ ඔයයි ඒක අහන්න ඕනේ. මට බෑ ඔයත් එක්ක මං තියනවා. බායි"

"අහ් ඉන්න ඉන්න දැන් අහන්නම් "
"හා.අහන්න එහෙනම් "
" මං ඔයාට කැමතියි ඔයා මට කැමතිද" 
මං නිකම් රොබෝ කෙනෙක් වගේ කියවන ගියා. වචන ඇහෙන්නත් නැතුව ඇති මට හිනා ගියපු නිසා.
" අපෝ ඔහොම ඇහුවම ආදරේ හිතෙනවද?හිනාව නවත්තල ලස්සනට කියන්නකෝ අනූ "
"අයියෝ, ලස්සනට තමයි කිව්වේ. හ්ම්ම් හරි මං ඔයාට කැමතියි  ඔයා මට කැමතිද කියන්නකෝ"   
මං ටිකක් ඇදල පැදලා ලස්සනට ඇහුවා.
"ඔහොමත්  බෑ තව ටිකක් ලස්සනට අහන්න  "

"දැන් මාව බයිට් එකට ගත්තා නේද? මේ නම් අන්තිම පාර හැබැයි. මන් ඔයාට කැමතියි, ඔයා මට කැමතිද?" 
  පුදුම කට්ටක් කල ඒක නම් දැනෙන්න කියාගත්තා.

"ඔව් මං ඔයාට ගොඩාක් කැමතියි අනූ " 
 ගයාත්‍රි එහෙම කිව්වා.
මේ විදියට අපේ පලවෙනි ප්‍රේම සංවාදය ටිකක් වෙලා ගලන් ගියා.  


එදා දවස ගෙවිල ගියේ හීන බලාපොරොත්තු ගොඩක් එක්ක. හිතට නැවුම් බලාපොරොත්තු ගොඩක් එකතුවෙලා තිබුණා. ඔහේ ගලන් ගියපු ජීවිතේට  අරමුණක් එකතු වුන කියල මට හිතෙන්න ගත්තා.
                --------------------------------------------------------------------------------------------------

පහුවෙනිදා උදේ වරුවේ මට ගයාත්‍රි ගෙන් මැසේජ් එකක් ආවා.

'anu mama thawa tikakin loku ammalage gedara enawa. oya handiyata enawada?' 
එන්නම් කියලා කිවුවට මට මේක ටිකක් අලුත් අමාරු දෙයක් කියලා තේරුණා. 
අනික මේ අපේ ගම. කෙල්ලෙක් එක්ක මම තනියම යනකොට මිනිස්සු කොච්චර දේවල් හිතයිද කියලා මට හිතුණා. අනිත් ඒක අපේ බාප්පා කෙනෙක්ගේ කඩයකුත් හන්දියේ තිබ්බා. එයට නොපෙනෙන්න එතනින් යන්නත් අමාරුයි. හැමදේම හිතල මං. යන්නම ලේසි පැත්ත ගාන හිතල එතනට ගයාත්‍රිට එන්න කිව්වා
.  
' ha man ennam. enna 10 min walata kalin kiyanna. habayi oya man inne food city eka laga '
 'hari man kiyannam. kamakne ethana inna'
ගයාත්‍රි එහෙම කිව්වා.ඒ හමුවීමත් සුවිශේෂියි. එත් මං හැමදේටම වැඩ බය වෙලයි හිටියේ. කව්රුහරි දැක්කොත් කියන සිතුවිල්ල මගේ හිතේ තිබ්බා .  "

අන්ධකාර අහසම ආලෝකමත් කරමින් තරු පන්තියක්ම අහසේ පායලා තිබ්බා.සදට නම් අහස අද අමතක වූ හැඩයි. කතාව නවත්තපු මං තරු පන්තිය දිහා බලාගෙන තරු පන්ති හදුනාගන්න පුංචි උත්සාහයක යෙදුණා.  සවස් වරුවේ තිබු කලබල කාරී පරිසරය දැන් පුජා බිමෙහි දැකගත නොහැකිය. 
"වතුර ටිකක් බොන්න යමුද මචන්. තිබහයි" 
 සෑහෙන වේලාවක් කතාකරපු නිසාදෝ  දැනුනු පිපාසය නිවාගනුමට  මං මිතුරා සමගින් වාඩි  වී සිටි තැනින් නැගිට දේවාලය දෙසට ගියෙමි.  

 මිට පස්සේ මොනවා වෙයිද?
 ජිවිත අන්දරය එකොලොස්වන කොටස බලාපොරොත්තු වන්න.